نقش پلاک های باکتریایی به عنوان عامل شناسایی اولیه ی اتهاب لثه و نیز بیماری پریودونتیس غیر قابل تردید و قطعی است. در هر صورت ، واکنش فرد در مقابل پلاک بیوفیلم می تواند به واسطه ی بسیاری از عوامل دیگر ، که معروف به عوامل شناسایی ثانوی یا عوامل "خطر" هستند و شروع ، پیشروی و وضعیت بالینی را به صورت کامل مشخص می کنند تغییر کند.

تحقیقات حاکی از آن است که عوامل محیطی ای نظیر سیگار کشیدن و استرس ، و مشکلات روحی روانی از جمله افسردگی ، اضطراب و تغییرات در احساسات در زندگی (شامل طلاق و مصیبت و از دست دادن عزیزان) هم جزء عواملی هستند که در شناسایی پریودونتیس دخالت دارند. ولی سایر بیماران از جمله بیماران دیابتی یا بیماران دارای زمینه ی ژنتیکی نیز در معرض ابتلا به آن قرار دارند.

اگر التهاب لثه درمان نشود ممکن است منجر به پریودونتیس شود ولی این گونه برآورد می شود که تا 20 درصد جمعیت افراد بزرگسال به واسطه ی تحلیل پریودونتال در معرض خطر از دست دادن چندین دندان خود قرار می گیرند. برای تمامی متخصصان دندانپزشک ، شناسایی بیمارانِ "در معرض خطر" که بیشتر مستعدِ ابتلا به پریودونتیس هستند در اولویت قرار دارد چرا که مداخله ی زودتر ، می تواند تاثیر بسزایی در اتخاذ تصمیمات بالینی داشته باشد.