سیگار کشیدن ، به دلیل پیامدهای منفی آن برای سلامت سیستمیک عمومی بدن ، یکی از پرخطرترین اعتیاد هاست. علاوه بر آن ، سیگار کشیدن مهم ترین عامل خطر تغییر پذیرِ بیماری های پریودونتال محسوب می شود.
دود تنباکو ،علاوه بر نیکوتین ، شامل 4000 جزء تشکیل دهنده ی سمی و سرطان زاست و به همین دلیل لازم است معاینه ی بررسی سرطان دهان بر روی بیمارانی که سیگار می کشند به طور مرتب انجام گیرد. بدون شک نیکوتین و محصولات فرعی آن ، به واکنش میزبان در برابر عفونت آسیب می رسانند و تاثیرات زیر را بر روی بافت های پریودنتال بر جای می گذارند:
· گرمای حاصل از دود ، احتمال کاهش چسبندگی لثه را افزایش می دهد.
· تولید کلاژن و ترشح پروتئین را کاهش می دهد و از استخوان سازی جلوگیری می کند که موجب اختلال در بهبودی زخم ها ، آسیب پذیری بیشتر نسبت به بیماری پریودونتال ، و موفقیت کمترِ مداخلات درمانی می شود.
· از بین بردن مواد سمی و سلول های باکتری های بیماری زا توسط سلول های PMN کاهش می یابد.
· افزایشِ رسوبات و جرم اغلب در پیِ سیگار کشیدن رخ می دهد و می تواند موجب پایداری پلاک های دندانی شود.
· در اغلب اوقات ، تعداد باکتری های بی هوازی ناحیه ی زیر لثه از جمله T.forsythia و P.gingivalis افزایش می یابد.
· کاهشِ تولید ایمونوگلوبولین (Ig2) که می تواند آسیب پذیری را در برابر عوامل بیماری زای میکروبی معمول و غیر معمول افزایش دهد.
نتایج درمان در بیمارانی که سیگار می کشند ، به طور متوسط ، نسبت به افراد غیر سیگاری قطعا ضعیف تر است. هر گونه کار ترمیمی ، به عبارت دیگر پر کردن تحلیل های استخوانی را ، چه بر روی دندان طبیعی و چه ایمپلنت ، می بایستی با دقت مورد بررسی قرار داد و در مورد بیمارانی که از عوامل خطرزای دیگری مانند بهداشت دهانی نامناسب ، دیابت و غیره نیز برخوردارند ، می بایستی از انجام چنین درمانی خودداری کرد.
گروه دندانپزشکی ، اکثرِ بیماران خود را دست کم دو بار در سال می بینند و از این رو برای یاری دادن آنها در روند ترک تنباکو در موقعیت مناسبی قرار دارند. سعی کنید بیمار را در بحث ها و گفتگوهای انگیزشی پیرامون ترک سیگار شرکت دهید و به چهار موردِ پرسش ، توصیه ، همیاری و هماهنگی بپردازید. اثربخشی برنامه های مخصوص ترک از جمله شکل های متفاوت جایگزینی نیکوتین به اثبات رسیده است. در فقدان نیکوتین ، دارویی نظیر بوپروپیون نیز به لحاظ بالینی مورد تایید قرار گرفته است.
